Omdat ik uit een Oost-Europees land kom dat één van de ergste vormen van dictatuur heeft doorgemaakt, maar waar wij te horen kregen dat wij in een droomland woonden, in een ‘Gouden Eeuw’. Daarom krijg ik van grote woorden en utopieën al gauw de rillingen.
Daarmee wil ik niet zeggen dat Barack Obama een dictator zou wezen en dat John McCain de wereld gaat redden. Ik wil alleen maar zeggen dat wij amper weten wat ons met de jonge Obama te wachten staat, omdat er veel afhangt van zijn adviseurs, terwijl we dat met McCain aan het roer juist heel goed weten.
Een president kan uiteraard niet alles weten, hij moet naar zijn adviseurs kunnen luisteren – iets waarin McCain volgens critici niet goed is. Maar wat een president bovenal nodig heeft zijn leiderskwaliteiten en gezond verstand.
De levensloop van John McCain is indrukwekkend, niet alleen omdat hij een oorlogsheld is die folteringen heeft doorstaan en die heeft geweigerd vrij te komen en zijn mannen in de steek te laten, maar ook omdat zijn stemgedrag in de Amerikaanse Senaat laat zien dat bij hem gezond verstand vóór partijdiscipline gaat. Juist door die combinatie van leiderskwaliteiten en gezond verstand zou hij een goede president zijn.
Het is heel geruststellend dat McCain, die de Koude Oorlog heeft meegemaakt, in de ogen van Vladimir Poetin niet diens ‘ziel’ zou zien, zoals de uitgaande president beweerde te hebben waargenomen, maar – zoals McCain terecht in een televisiedebat heeft opgemerkt – de letters KGB.
Het zou voor de landen van Oost-Europa bepaald zorgwekkend zijn als het Kremlin nóg een Amerikaanse president in de luren zou kunnen leggen. Voor Obama komen dialoog en diplomatie in de eerste plaats. Hij wil samenwerken met Rusland, praten met Iran en Venezuela, en vraagt de Amerikanen om te ‘geloven’. Geloven, niet oordelen.
Maar bij McCain komt het verstand in de eerste plaats. Net als het jongetje in het sprookje over de nieuwe kleren van de keizer, dat niet te benauwd was om hardop te zeggen dat de keizer gewoon naakt was, is McCain brutaal genoeg om over Rusland en het huidige internationale bestel te zeggen waar het op staat: hij zou Rusland – omdat het geen democratie is – uit de G8 zetten en hij zou een nieuwe organisatie, de Bond van Democratieën, opzetten om ons te bevrijden uit de patstelling van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, waar Rusland en China – nóg een dictatuur – vetorecht hebben.
„Maar dat zou Rusland nog meer tegen de haren instrijken”, is de veelgehoorde reactie op het standpunt van McCain. Maar werkt appeasement dan wél? Heeft het ooit gewerkt? Kan het Kremlin werkelijk doen waar het zin in heeft zonder wie of wat ook te hoeven duchten? Kan het zijn gang gaan, zoals in Georgië, waar het onder valse voorwendselen een land heeft gelijkgeschakeld, grenzen heeft verlegd en twee separatistische enclaves heeft erkend? Helpt de houding van het Westen de Russische bevolking, die steeds meer rechten kwijtraakt en van de staatspropaganda hoort dat zij leeft in een droomland met droomleiders?
McCain zal misschien niet op al deze vragen een antwoord hebben, maar hij neemt ze tenminste serieus.
Valentina Pop (1980) is Roemeense en werkt sinds augustus als journalist voor de in Brussel gevestigde Europese nieuwssite EUobserver.com en voor Roemeense media.
